هزارو یکمین شب

قرمز همیشه انار نیست

barfrood — Sun, 13 Dec 2009 13:54:18 GMT

هنوز هم هر بار که چشمم به جلد کتاب می افتد ذوق می کنم. انگار بار اولی ست که خبر چاپ اش را شنیده ام. بی شک قرمز همیشه انار نیست.... اما رویا جهان دیگری ست که در او هر واژه و اشاره ای به عمق و اوج خود می رسد. و می توان به راحتی بلند شد و کلاه از سر برداشت و گفت: دقیقا همین باید می شد که شده! شعر و شعور و جهانی که هر لحظه شگفت زده ات می کند... سپاس فقط می شود گفت سپاس... بابت این همه زیبایی .... سپاس از رویای عزیز..... البته به زودی نقد مفصلی برای کتاب در وبلاگ خواهم داشت.

پیغام فرهاد صفریان(شاعر و دوست عزیزم): سلام تبریک می گم. شاید من جزو اولین کسایی بودم که کتاب رو دیدم تازه از چاپخونه آورده بودنش! آخه کتابمون با هم دراومد.
همونجا یک جلدش رو از آقای شفیعی گرفتم و شوکه شدم از خوندنش....و اینکه فروغی دیگر....

شبیه مه شده بودی

نه می شد در آغوشت گرفت

و نه آنسوی تو را دید

تنها می شد

در تو گم شد

که شدم .

(شعر از رویا شاه حسین زاده)

انتشارات هنر رسانه ی اردیبهشت-مرکز پخش:

تهران، خیابان سبلان شمالی، خیابان شهید نوری، کوچه شهید ترابی، تلفن 88403759

بیست و چهارمین آبان

barfrood — Wed, 11 Nov 2009 15:19:18 GMT

و پیش از آنکه خبر به دنیا آمدن من به پدرم برسد، ابرهای تیره ای در راه بودند که پشت بند اولین گریه ی من بی امان شروع به باریدن برفی کردند که خبر از زمستانی بلند می داد.

آن سال مادرم از پشت پنجره آدم برفی هایی را به من نشان داده بود که چشم های شان، دکمه های ژاکت کهنه اش بود. و من سالها بعد بود که فهمیدم بهار که می رسد آدم برفی ها کوچ نمی کنند، بلکه آب می شوند. و این برای باور چهارساله ی من تکان دهنده بود. چهارساله بودم. نه روزنامه می خواندم و نه رادیو فردا را گوش می دادم. از زنده باد و مرده باد هم بدم می آمد. عاشق ترشی های «خان ننه» و نون خامه ای بودم. هنوز هفت سالگی ام یادم هست. کرسی «خان ننه» و لحاف چهل تکه ی روی آن. توی کلاس همیشه اعتراض داشتم که معلم باید با قصاب اخموی سر کوچه فرقی داشته باشد یا نه. و سر همین زبان درازی کلی خط کش می خوردم. و دنیا را یک طور دیگر می خواستم. بدون اخم؛ بدون زور؛ بدون هر چیز ناروا! برای همین رفتم دانشکده ی حقوق با رویای وکالت در سرم. اما جهان را نمی شود به همین سادگی که چه عرض کنم. نمی شود عوض کرد! یاد گرفتم متعالی باشم.... همواره ببخشم، بگذرم، به دل نگیرم و عاشقی کنم هر روز....چهارساله بودم و روزنامه نمی خواندم؛ هنوز هم روزنامه نمی خوانم و از تمیز کردن شکم مرغ غمگین می شوم. جهان گرچه جای قشنگی نیست، اما چیزهای قشنگی به من داده... خانه ی پدری من، با مامان، بابا و برادرهام، بهشت بزرگی ست هنوز! و این خانه با تمام اتاق های بزرگ و اسباب و اثاثیه اش، بهشت کوچک من و این مرد است.... بهشت ما اردی بهشت ما.... گرچه انسان به دنیا نمی آمد بهتر بود... اما من از خلیفه ی خدا بودن لذت می برم هر چند فرزند ناخلف اش باشیم! و هنوز به این بیست و یکم ها اعتقاد دارم....

من چهار ساله بودم و نمی دانستم یک روز آدم برفی ها به جای کوچ آب می شوند و از آنها فقط دکمه های ژاکت مادرم می ماند.... و نمی دانستم که یک روز چهارده ساله می شوم و یک روز دیگر بیست و چهار ساله!

تولدم مبارک ...

چارراه 2

barfrood — Mon, 19 Oct 2009 12:50:18 GMT

سلام

و برفی که نباریده بند آمد

از خاطرت؛

به بلندی آن خیابان

که دیگر

نه دکه دارد

نه چارراه.

آیا چه چیز آن برف پاک کن های مکرر یادم مانده

که پوست چشم هایم را چنین می درد

خاطرت!

*فاطمه باباخانی

چارراه

barfrood — Mon, 07 Sep 2009 16:28:18 GMT

با تکه ای استخوان در گلو

و خِر خِر حنجره ای زخمی

به دیدارت آمدم.

نه چارراه بود

و نه دود سیگارت.

نه در لیست پرواز فرودگاه بودی

و نه در پس پشت کوهان شترهای ماده ای

که به دشت های ماسه ای دور از اینجا می رفتند.

از تو فقط همین

همین

استخوان اسم ات مانده بود

در گلوی من!

* فاطمه باباخانی

به شکل مرده ها...

barfrood — Wed, 05 Aug 2009 08:39:18 GMT

انالله و انا الیه راجعون...

و از این سال با آن بهار قشنگ و این تابستان خنک فقط مرده های اش به ما رسیده! فقط مرده های اش... باید دوباره سیاه بپوشم و دوباره سوم و هفتم و حلوا و خرما.... و من از این همه مرگ و میر می ترسم.... دوباره باید گریه کنم برای مرگ زنی که ساده بود و حالا هر لحظه او را با آن صدای خنده ی بلندش به خاطر می آورم.... زنی که ساده بود و جوان.... زنی که شکل مرده ها نبود... اما مرد! زنی که دوست اش داشتم بسیار... زنی که تمام کودکی ام آغشته به حضورش بود... به مهربانی اش.... زنی که ساده بود اما شکل مرده ها نبود!

عروس زاگرس... ایلام!

barfrood — Sat, 11 Jul 2009 07:41:18 GMT

خب... ایلام... گرد و غبار و هوای سخت گرفته... و چغا سبز... فرصتی شد تا ۱۵ ساعت آن طرفتر از خیلی جاها جمع شویم و شب های قصه خوانی بلندی داشته باشیم. یکی مان ترک یکی مثل احمد بیران وند لر دیگری مثل پوریا عالمی از تهران آن یکی مثل آقای نعمت نعمتی از اهواز یا محمد باقر اصلیان از خوزستان و خانم کاشانی از آبادان و آقای حسین خدنگ ایلامی و همسرش خانم سیما رحیمی از تهران و معصومه پالیزبان و علی اصغر حسینی خواه از دهلران و خیلی های دیگر... این بیست نفر هر کدام با اتوبوس و قطاری به ایلام آمده بودند تا قصه بخوانند و ... اما آن گرد و غبار آن بادهای بیگانه که برزهای بیمار می آورد با خود ... هوا گرفته بود ... اما هیچ چیز نگاه ما را مکدر نکرد.... و مرحوم هومن قاسمی بارها یاد شد و حتی یک دقیقه سکوت هم کردیم.

بابت همه ی این اتفاق قشنگ از جلیل صفر بیگی عزیز ممنونیم....و هم چنین آقای قاسمی .

اکنون ایلام در یاد من شب های بلندی ست که آغشته به بوی روایت است و آن شب آخر و چغاسبز و کوه پیمایی دسته جمعی نیمه شب ... اکنون ایلام در یاد من چیز دیگری ست...

عکس های راوی ، عکس های راویان ،حاشیه جشنواره

و انا الیع راجعون...

barfrood — Sat, 23 May 2009 16:43:18 GMT

... و انا الیه راجعون!

این روزها آغشته به بوی خاک کسی ست که ناغافل رفت.... مردی که عاشق زنی بود که ما همه دوستش می داریم.... شاید همه ی بچه های ارومیه خوب بشناسندش..... زنی که مثل مادرمان هست مردی را از دست داد که همه ی این ده سال عاشقش بود....

این سوگ هم تمام می شود .... سختی مرگ به مردن نیست به تحمل پذیر بودنش است .... حیف .... آن مرد با همه ی انسانیت و مهربانیش رفت ... دعا می کنم خدا دوستش بدارد.....

برمی گردم...

آکواریوم

barfrood — Sat, 05 Jul 2008 21:31:00 GMT

گوشم را چسباندم به ديوار ، صداي بالا آمدن حباب هايي را شنيدم كه تا سطح آكواريوم مي رسيدند مي تركيدند . و صداي دست و پا زدن تهمينه را شنيدم كه ته آكواريوم لابه لاي گوش ماهي ها و صدف ها مانده بود .

«تهمینه»؛ - تا بدین دقت به یاد می آورم- مادربزرگم بارها قصه ی زنی را برایم گفته بود که ته آکواریومی غذای ماهی هایی شد که حتی نامش را هم نمی دانستند. و حالا صدایش را می شنوم، از دیوارهای همین آشپزخانه. صدای حباب هایی که تا سطح آکواریوم می رسند، می ترکند.

کتری را می گذارم روی اجاق، جوش بیاید. شیر آب را باز می کنم، ظرف ها را می شویم. آب می کشم. از نو آب می کشم. اما صدا می آید، قطع نمی شود، کم نمی شود. حتی لازم نیست گوشم را بچسبانم به دیوار. از تمام آشپزخانه صدای دست و پا زدنش شنیده می شود. و صدای حباب هایی که از دهنش خارج می شود. شاید کمک می خواهد. چشم هایم را می بندم؛ شاید صد تا یا بیشتر، ماهی گیر کرده لای موهایش! ماهی های ریز اقیانوسی. ماهی هایی که به اندازه ی یک بند انگشت کوچکند.

مادربزرگ می گفت فردوس را جادو کرده بودند. چهل دعانویس، چهل جادو را توی آب خیسانده و بعد به اش خورانده بودند. و هر چه ماهي و بچه ماهي بود را از چشمش انداخته بودند.البته همیشه اول قصه اش می گفت که فردوس می مُرد برای تهمینه. آن روزها تهمینه عاشق ماهی بود. برای همین فردوس به يكي در بازار شیشه گرها گفته بود که یک تنگ بزرگ که صد تا یا بیشتر ماهی – ماهی های کوچک به اندازه ی بند انگشت – جا بگیرد درست کند. -آن روز ها می گفتند تُنگ؛ ولی من می گویم آکواریوم- . توی اش صدف، تیله های شیشه ای رنگارنگ و گوش ماهی ریخته بودند. گوش ماهی هایی که وقتی دم گوش ات می گرفتی، صدای موج دریا را نه، بلکه صدای فردوس را می شنیدی که تمام طول ساحل را دنبال تهمینه دویده بود،اما پیدایش نکرده بود و هنوز فریاد می زد: تهمینه!

همیشه از پشت خنجر خورده شده اما نه همیشه!

barfrood — Tue, 10 Jun 2008 16:49:18 GMT

کرکره‌های سرزمين مادری‌ام
را پايين بياوريد
اين خاک عاقبت به‌خير نخواهد شد!

خب...وقتی برق هستُ آب قطع می شود و وقتی آب هست برق!

مثل همه جا گرانی نه بدبختی دارد از درو دیوار زندگی مردم بالا می رود.

عروس هیجده ساله ی همسایه مان دوازده شب و یقیقناْ دوازده شب بود که از خانه ی سی متری اش پرت شد توی کوچه!

زن همسایه ی دیگرمان با دختر پنج ماهه ی تو شکمش مرد! البته اگر بخواهم واضح تر بگویم می شود گفت که کشته شد! به دست پدرشوهرش - مادرشوهرش- مردش - مامای قلابی و تمام کسانی که فکر می کردند بايد پسر بزايد.... دختر مي زایید به کجای دنیا برمی خورد مگر؟

و مادر! سربازی محمد هم تمام می شود اما.... اهواز... ۲۲ساعت فاصله!.... مادر روزها گریه می کند و من شب ها.... پدر حرف نمی زند.... نمی دانم چرا بیخودی هی دلم تنگش می شود و تا بجنبم و خودم را جمع و جور کنم می سرند روی لپم که همیشه نیشگون شان می گرفت... این سربازی هم تمام می شود ... احساس غریبی می کنم وقتی او این همه دور است از ما ... من ... مادر...

آدم اين غريبی را
مثل پاهاش با خودش می‌کشد
و می‌برد...

بیخودی نان گران می شود- تخم مرغ گران می شود- برنج گران می شود- سیب زمینی گران می شود حتی نمی شود با مردم حرف زد ... همه چیز این خاک گران شده است... اما چقدر ارزان فروخته می شوند این مردم... همیشه از پشت خنجر خورده بودیم و اما حالا ... گونه های مردمم سرخ است نه به سرخاب.... نه به سیلی ... بلکه به تف سربالا!

باید آخرالزمان رسیده باشد... حتما باید رسیده باشد....

ماتم برده و دلم می خواهد حرف نزنم... مثل تمام همه.... که لالمانی گرفته اند حروف این دهان های به فریاد بسته شده....

درست می شود همه چیز ... خاک دوباره خواهد بخشید ... مردگانمان را به ما.... و ما را به مردگانمان...

...

barfrood — Tue, 20 May 2008 16:45:18 GMT

«تهمینه»؛ - تا بدین دقت به یاد می آورم- مادربزرگم بارها قصه ی زنی را برایم گفته بود که ته

آکواریومی غذای ماهی هایی شد که حتی نامش را هم نمی دانستند. و حالا صدایش را می شنوم، از از دیوارهای همین آشپزخانه. صدای حباب هایی که تا سطح آکواریوم می رسند، می ترکند.

- قسمتی از داستان جدیدم که به زودی ...-

خب ... با تور سفید ... لباس سفید... گل های سفید ... مرا به اتاق های سرتاسر سفید این خانه عروس آوردند! در ابتدای فصل شکوفه های سفید گیلاس ...

و حالا درگیرم... درگیر مطبخ و پیراهن های آغشته به بوی پیاز داغم. درگیر کلاس های بی حوصله ی دانشگاه ... درگیر پرز فرش ها که مدام باید از روی میزها زدوده شوند. درگیر تبصره ماده های گیج کننده ی این قانون در هم پیچیده... و عاشق... گویی تا انتهای جهان ... اما به زودی با تهمینه برمی گردم... با تهمینه زنی که آبستن ماهی هایی بود که هزار تکه اش کردند...