تبليغاتX
هزارو یکمین شب
گویی آخرین شهرزادم برای روایت قصه هزارو یکمین شب!
                         چارراه

با تکه ای استخوان در گلو

                      و خِر خِر حنجره ای زخمی

به دیدارت آمدم.

نه چارراه بود

و نه دود سیگارت.

نه در لیست پرواز فرودگاه بودی

و نه در پس پشت کوهان شترهای ماده ای

                    که به دشت های ماسه ای دور از اینجا می رفتند.

 از تو فقط همین

               همین

              استخوان اسم ات مانده بود

                                                      در گلوی من!

                                                                                                   * فاطمه باباخانی

 

+   نوشته ي  فاطمه باباخانی  |